Als een winkelpand van huurder wisselt heeft dat voor de argeloze voorbijganger weinig gevolgen. Voor de nieuwe huurder is dit echter vaak een bijzonder ingrijpende gebeurtenis. Op 1 oktober 2005 opende ik een winkel in Mediterrane eetwaren. In mijn column deel ik met u opvallende zaken die ik tegenkwam in de ontwikkeling van mijn concept. 

Deze columns zijn ook alle gepubliceerd in aanloop naar de opening van Me Gusta! in De Wassenaarse Krant.  

 Toen ik mijn omgeving bekend maakte dat ik een bedrijf wilde starten waren de reacties erg gevarieerd. Er waren zowel personen die mijn enthousiasme deelden als afbrandden. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik, nu het proces loopt, mij ook vaak afvraag wat mij bezielt. Ik had een leuke baan in de keuken van Keurslager Groeneveld, waar ik vrij was om mijn fantasie op verschillende gerechten te botvieren. Het was een vaste bron van inkomsten en dat is ook wel lekker met een huis, een vrouw, een kind en 2 katers. Ik had ook niet de meest moeilijke baas om voor te werken; hij was hooguit wat druk. Waar ben ik dan nu in vredesnaam aan begonnen?

Ik zal het u proberen uit te leggen; Op een onbewaakt ogenblik werd de harde schijf in mijn hoofd geïnfecteerd met een viraal idee. Dat idee was niet meer te wissen. Nachten heb ik met open ogen naar het plafond liggen staren en toen ik eenmaal eenmaal wat kon slapen werd ik vaak badend in het zweet wakker. Want zeg nou zelf; wie biedt nou zijn huis bij de bank aan voor een financiering, tekent een huurcontract waar de pandjesbaas heel zijn pensioen mee veiligstelt en vult elk gaatje in zijn agenda met het zoeken naar een assortiment waarvan je niet eens zeker weet of Wassenaar het wel interessant gaat vinden? En ik had het zo goed;  Huisje boompje beestje, vakantietje, 4 daagse werkweek, motortje, beetje fietsen, beetje lummelen, beetje muziek maken…Bonjour! En dat alleen maar vanwege een hardnekkig idee. Wel een ongelooflijk gaaf idee overigens…

Carl Groeneveld